تبلیغات
زندگی برتر - نبوت ازدیدگاه قرآن کریم


نبوت ازدیدگاه قرآن کریم










 اقتضای فیّاضیت علی الاطلاق خداوند این است که موجودات را در مسیر کمالشان هدایت نموده و هر موجودی را در حد قابلیت خود مورد رحمت الهی قرار دهد، و برای این منظور، پیامبرانی را برگزید  تا عهده دارد ابلاغ وحی (مسیر هدایت) به بندگان باشند.

قرآن کریم انبیاء را برگزیدگان خداوند می داند، به این معنا که خداوند مستقیماً شخصی را برای مقام نبوت برمی گزیند. بنابراین انتخاب نبی به مشیت و اراده ی الهی است. ؛

«إن الله یصطفین الناس إن الله سمیع بصیر»

من الملائکة رسلاً و م«خدا از میان فرشتگان رسولانی برمی گزیند و از میان مردم؛ بی گمان خدا شنوای بیناست» (الحج/75)

از دیگر صفاتی که خداوند در قرآن به نبی نسبت می دهد ملکه «عصمت» یا «دوری از گناه» است؛ بنابر فرموده قرآن کریم؛ عهد خداوند به ظالمین نمی رسد؛ «لا ینال عهدى الظالمین» و هر گناهى دست كم، ظلم به نفس مى باشد و هر گنهكارى در عرف قرآن كریم "ظالم" نامیده مى شود پس پیامبران یعنى صاحبان منصب الـهـى نـبـوت و رسـالـت هــم منزه از هرگونه ظلم و گناهى خواهند بود. از سویی دیگر، قرآن كریم, گروهى از انسان ها را مخلَص (خالص شده براى خدا) نامیده است  كه حتى ابـلـیـس هــم طمعى در گــمــراه كردن ایشان نداشته و ندارد و حتی زمانی که سوگند یاد می کند كه همه فرزندان آدم (ع) را گمراه كند مخلَصین را استثنا می کند؛

«قال فبعزتك لاغوینهم اجمعین الّا عبادك منهم المخلصین» (ص/83-82)

«[شیطان] گفت پس به عزت تو سوگند كه همگى را جدا از راه به در مى‏برم، مگر آن بندگان پاكدل تو را»

و در سوره یوسف (ع) مى فرماید:

«كذلك لنصرف عنه السو و الفحشا انه من عباد نا المخلصین» (یوسف/24)

«چنین [كردیم] تا بدى و زشتكارى را از او بازگردانیم چرا كه او از بندگان مخلص ما بود»

ناتوانی ابلیس در گمراهی برخی از انبیاء به دلیل وجود ملک? عصمت است.

واجب الاطاعت بودن پیامبران نیز از صفاتی است که قرآن کریم برای رسولان خود  بر می شمارد:

«و ما ارسلنا من رسول الا لیطاع باذن الله»

«و ما هیچ پیامبرى را نفرستادیم مگر آنكه به توفیق الهى از او اطاعت كنند» (نساء/64)

البته اطاعت انبیاء نه در برابر اطاعت خداوند است و نه مستقلاً  امری ارزشمند محسوب می شود، بلکه اطاعت از انبیاء از آن جهت ارزشمند است که پیامبران خواست و اراده الهی را روی زمین اجرا می کنند.

یکی از ویژگی های قابل توجه دیگر این است که قرآن نبوت را حالتی الهی و غیبی معرفی می کند که شخص نبی به مدد آن معارفی را از سوی خداوند دریافت نموده و به مردم ابلاغ می نماید:

« وَمَا كَانَ اللّهُ لِیُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَیْبِ وَلَكِنَّ اللّهَ یَجْتَبِی مِن رُّسُلِهِ مَن یَشَاء »

و (نیز) ممكن نبود كه خداوند شما را از اسرار غیب، آگاه كند (تا مؤ منان و منافقان را از این این راه بشناسید؛ این بر خلاف سنت الهی است؛) ولی خداوند از میان رسولان خود، هر كس را بخواهد برمی گزیند؛ (و قسمتی از اسرار نهان را كه برای مقام رهبری او لازم است، در اختیار او می‏گذارد) (آل عمران/179)

بعضی‏ها گفته‏اند: فرق میان نبی و رسول به عموم و خصوص مطلق است، به این معنا که رسول آن کسی است که هم مبعوث است، و هم مامور، به تبلیغ رسالت، و اما نبی کسی است که تنها مبعوث باشد، چه مامور به تبلیغ هم باشد و چه نباشد. لیکن این فرق مورد تایید کلام خدای تعالی نیست

و نیز:

« عَالِمُ الْغَیْبِ فَلَا یُظْهِرُ عَلَى غَیْبِهِ أَحَدًا (26) إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُ یَسْلُكُ مِن بَیْنِ یَدَیْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَدًا (27)»

«داناى نهان است و كسى را بر غیب خود آگاه نمى‏كند جز پیامبرى را كه از او خشنود باشد كه [در این صورت] براى او از پیش رو و از پشت‏سرش نگاهبانانى بر خواهد گماشت  » (جن/27-26)

لازم به ذکر است که هرچند خداوند پیامبران را دارای علوم غیبی معرفی می کند ولی باید به این نکته توجه داشت که قرآن هیچگاه پیشگویانی از قبیل «دراویش» و «غیبگویان» را با عنوان نبی اطلاق ننموده است.

 منبع:    www.tebyan.net



نگارش در تاریخ پنجشنبه 30 آبان 1392 توسط زهرا | نظرات ()
قالب وبلاگ